Vrijwilligerswerk in het hospice

vrijdag, 4 februari, 2011

Jose Melai (li) en Nel Blokland (re), (foto Marlène van Vijfeijken)

Persbericht Trefpunt 26 jan.2011 Door: Marlène Van Vijfeijken
HOUTEN – Na jaren lobbyen, fondsen werven, regelen en bouwen, is het bijna zover. Het Hospice Kromme Rijstreek is eind maart klaar om de eerste gasten te ontvangen. Naast professionele medewerkers zijn vrijwilligers onmisbaar. José Melai en Nel Blokland zijn twee van de tachtig vrijwilligers. Na een jaar van voorbereidingen staan zij te popelen om aan de slag te gaan.

José Melai en Nel Blokland bijna klaar om aan de slag te gaan. Foto: Marlène van Vijfeijken.

Vrijwilligerswerk doen is voor Nel vanzelfsprekend. “Ik ben al jaren vrijwilliger bij verstandelijk gehandicapten”, vertelt ze. Nel kwam in Engeland voor het eerst in aanraking met een hospice. “Vriendinnen van mij zijn daar overleden. Ik ben er een aantal keren geweest om ze te bezoeken. Dat was heel indrukwekkend. Toen er in Houten een hospice kwam, had dat meteen mijn aandacht. Omdat ik vind dat je in de laatste fase van je leven veilig, beschermd en verzorgd moet zijn, heb ik me als vrijwilliger aangemeld.”
Voor José was het helemaal niet zo vanzelfsprekend om zich aan te melden als vrijwilliger bij het hospice. “Ik heb nog nooit voor iemand hoeven zorgen, anders dan voor mijn moeder.” Toen ze twee jaar geleden door een reorganisatie op straat kwam te staan, gooide José het roer om. Ze schreef zich in voor de opleiding uitvaartbegeleider en hoorde via via van het hospice. “Ik vond het tijd iets voor een ander te doen. Ik heb donderdags gebeld om me aan te melden als vrijwilliger. ’s Maandags zat ik op gesprek.”
Na het gesprek volgde een introductiecursus van vier dagdelen. “Hoe je zelf omgaat met rouw en verdriet was een belangrijk onderdeel van de cursus”, vertelt Nel. “In het hospice werk je in dagdelen. Daarom maak je niet het hele proces mee”, vult José aan. “En je staat naast het verdriet. Je hebt daar een taak. Je doet je werk. Het is niet jouw verdriet.”
Alle vrijwilligers krijgen nog een cursus verzorging. Nel: “Dat heb ik het meest nodig, die verzorging. Je bent er vooral voor de gasten en hun familie en vrienden. Maar je moet ook dingen doen als bedden verschonen. Gelukkig zijn er ook vrijwilligers die ervaring hebben in de verpleging. ” Wat verwachten beide dames van hun werk in het hospice? “Ik heb geen verwachtingen”, zegt José. “Ik ga het gewoon doen. Je kiest niet voor de meest makkelijke taak maar ik hoor van anderen dat het zoveel voldoening geeft. Ik zie het wel.” Nel: “Het is denk ik belangrijk dat je er gewoon bent. Je bent mens met elkaar, je kunt wat voor elkaar betekenen.” Zowel Nel als José kijken er naar uit. “We zijn al een jaar bezig met voorbereiden. Laat het nu maar beginnen.”